Dragon Age Wiki
Advertisement

W czasach, które pamięta jedynie Kamień, w najgłębszych jaskiniach istniał thaig rządzony przez mądrego, starego króla. Bogactwa w Kamieniu zapewniały thaigowi dostatek: lyrium wypływało z ziemi jak woda, złoto i klejnoty wyrastały ze ścian niczym grzyby, a mieszkańcom niczego nie brakowało.

Pewnego dnia król wrócił do Kamienia i pozostawił dwóch synów rywalizujących o tron. Żaden nie został ogłoszony dziedzicem, dlatego każdy z nich chciał dowieść przed Zgromadzeniem swojego ojca, że to on najlepiej nadaje się na króla.

Pierwszy syn przeszedł Głębokie Ścieżki wzdłuż i wszerz, zawierając sojusze z innymi thaigami i wrócił do domu przynosząc obietnice dobrej woli i przyszłej przyjaźni odległych królestw. Ale ich słowa i zapewnienia nie wywarły wrażenia na Zgromadzeniu i nie ogłoszono go dziedzicem.

Drugi syn rozpoczął wydobycie bogactw. Wykopał wszystkie pokłady lyrium i każdą bryłkę złota, po czym oddał je thaigowi. Ale na Zgromadzeniu, przywykłym do obfitości, nie zrobiło to wrażenia. Dlatego drugi syn kopał coraz głębiej i głębiej w Kamieniu - tak głęboko, że przekopał się na drugą stronę i ujrzał niebo. I ogłosił je swoim thaigiem. A Zgromadzenie obwieściło go królem.

Lecz Zgromadzenie chciało, aby przyniósł swój skarb do domu. Nowy król wrócił na sam koniec kopalni, aż z powrotem ujrzał niebo, lecz choć próbował ze wszystkich sił, nie mógł sięgnąć nieba ani rozbić go na kawałki kilofem. Nowy król przekopywał coraz więcej ziemi, próbując znaleźć drogę do słońca i w końcu podkopał thaig tak bardzo, że całe królestwo zawaliło się pod własnym ciężarem i spadło głęboko pod ziemię, aż wyleciało z drugiej strony prosto w niebo.

Króla, Zgromadzenia i thaigu już nigdy potem nie widziano.

– „Król, który zdobył niebo” z Pieśni słyszalnych tylko dla bryłkowców, autorstwa Patrona Ebryana
Advertisement