Dragon Age Wiki
Advertisement

Harritt dokonał dziwnego odkrycia w kazamatach Podniebnej Twierdzy: odręcznie zapisana strona wydarta z dziennika Rzeźbiarki Valty.

Tytani są prawdziwi. Wiedziałam to w chwili, gdy wykopałam ten starożytny manuskrypt. Renn zadrwił ze słów, które czytałam. Nie dziwię mu się, choć ja poczułam, jak prawda otula mnie niczym ciepły płaszcz. Wiele z naszej historii popadło w zapomnienie, a Ściana Wspomnień ma swoje ograniczenia. Wiedziałam, że historia naszego ludu jest bogatsza i nareszcie odnalazłam jej zaginione rozdziały.

Nie można opisać słowami, jak ogromny jest naprawdę Tytan. Ten, na którego natrafiłam, był tak olbrzymi, że można było dostrzec jedynie jego niewielką część. Wędrowałam w jego ciele nie wiadomo jak długo, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Słyszałam opowieści o smokach i olbrzymach na powierzchni, ale z opisów wynika, że rozmiarami nie mogą równać się Tytanom.

Jego krew płynie teraz we mnie, a jego pieśń wypełnia luki w naszej historii. Zamykam oczy i widzę przebłyski świata, który przeminął, zanim wszystko się zmieniło, a rasa krasnoludów rozdzieliła się na dwoje. Coś doprowadziło do upadku Tytanów, a wraz z nimi mojego ludu. Tytan chce, żebym wiedziała. Nie, chodzi o znacznie więcej - chce, żebym zrozumiała. W jego pieśni wyczuć można nutę samotności.

Advertisement