Dragon Age Wiki
Advertisement

„Oto jest otchłań, studnia wszystkich dusz
Z tych szmaragdowych wód życie zrodzi się znów,
Pójdź w me objęcia, dziecię me
W mych ramionach Wieczność czeka cię”.

—Pieśń Andrasty, 14:1

Siostry zakonne od dawna debatowały nad tym fragmentem Pieśni Światła. Zakładać, że ta „studnia dusz” to studnia w znaczeniu dosłownym, jest kuszące, ale taki opis nie pojawia się indziej w dziełach Andrasty. Bliższe przyjrzenie się Pieśni Smutku 1:4 podsuwa wskazówki:

„Z wód Pustki świat stworzyłeś.
Jak Pustka zmienną była, tak świat stałym”.

Jest możliwe – a nawet prawdopodobne – że „szmaragdowe wody”, które opisuje Andrasta, to substancja, z której stworzona jest Pustka, początkowo „ocean snów” (Pieśń Smutku 1:1), następnie zredukowana do studni – bezdennej, ale ograniczonej – po tym, jak Stwórca dał początek światu.

Czy Andrasta zachęca słuchacza do przybycia do Pustki? Czy mamy rozumieć tekst: „Z tych szmaragdowych wód życie zrodzi się znów” jako metaforyczne objawienie, które wskazuje, że Stwórca jest źródłem wszelkiego życia i odnajdując Wieczność w jego ramionach, powrócimy jedynie tam, skąd się wywodzimy?

— Fragment Refleksji nad boskością autorstwa wielebnej matki Juliette
Advertisement