Bard – minstrel będący w rzeczywistości skrytobójcą, szpiegiem albo sabotażystą, jak również jedna ze specjalizacji łotrzyka w Dragon Age: Początku.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

„Bard musi znać historię, żeby jej nie powtarzać. Opowiada o zdarzeniach, ale nigdy w nich nie uczestniczy. Obserwuje, lecz trzyma się na dystans. Wzbudza namiętności u innych, ale panuje nad swoimi” — Dragon Age: Utracony tron


Jeshavis, Matkę Orlais – pierwszą kobietę pełniącą funkcję gyðja, czyli wodza plemienia Cyreańczyków, z którego wywodzą się współcześni Orlezjanie – uważa się za twórczynię Wielkiej Gry. Według legendy, poślubiła ona dwóch z trzech synów Maferata i nastawiła ich przeciwko sobie, żeby stworzyć nowy naród i zabezpieczyć się przed rosnącymi w siłę Alamarri. Jej intryga uznana została za „ziarno elegancji, która ma nadejść”[1].

Bardowie budzą zainteresowanie nawet na orlezjańskim dworze, gdzie intrygi są równie powszechne, co drogie jedwabie. Szpiedzy, podając się za muzyków i trubadurów, obracają się wśród wpływowych szlachciców, zbierając informacje na ich temat, które następnie przekazują swoim zleceniodawcom – ich tożsamość z reguły nie jest znana nawet samym bardom. Chociaż szlachcice doskonale zdają sobie sprawę z tego, że mogą mieć do czynienia z bardem, witają grajków z otwartymi ramionami, ponieważ mało który orlezjański możny potrafi oprzeć się pokusie potencjalnego przechytrzenia szpiega. Kiedy zdają sobie sprawę z tego, że w ich otoczeniu znajduje się doskonale wyszkolony bard, z reguły jest już dla nich za późno. Bardowie używają muzyki, żeby ukoić nerwy, jednak niemal legendarne są ich umiejętności bojowe – w walce są mistrzami rozpraszania wrogów i inspirowania sojuszników. Nie licząc śpiewu i muzyki, są mistrzami nieczystych zagrywek, skrytego działania i złodziejstwa.

W innych częściach Thedas bardowie nie mają aż takiego znaczenia, ale są równie niebezpieczni. Podróżują tam, gdzie mogą zdobyć cenne tajemnice. Dawniej spotkać można było ich na dworach fereldeńskich bannów i arlów, gdzie pod pozorem zapewniania rozrywki nasłuchiwali tajemnic, których Orlezjanie mogli użyć przeciwko szlachcicom zaciekle broniącym niezależności swojego kraju. Poza Orlais większość wędrownych muzyków to w rzeczywistości prawdziwi muzycy, co sprawia, że wykrycie szpiega jest jeszcze trudniejsze[2].

Bycie bardem sprawia, że osoba trudniąca się tym fachem powinna być otwarta na podania wszystkich ras i narodów. Trening sprawia nie tylko, że staje się ona szpiegiem, ale też bajarzem, który pomaga zachować legendy i opowieści innych kultur[3]. Bardem może zostać każdy – człowiek, elf, krasnolud, mag, kobieta czy mężczyzna[4].

Szkolenie i walka[edytuj | edytuj kod]

Szkolenie na barda jest dość rygorystyczne, a mistrzowie tego fachu często uczą swoich podopiecznych, jak wyzbyć się współczucia czy zdolności do kochania. Postawa taka jest niezbędna, żeby bard mógł skutecznie świadczyć swoje usługi temu, kto zapłaci najwięcej[5]. Niektórzy bardowie mogą być niezdolni do miłości, znając tylko zdradę, chociaż nie wszystkie jednostki odrzucają takie uczucia podczas szkolenia. Inni uważają to jednak za cechę absolutnie wymaganą, wpływającą na to, jak – i czy w ogóle – będą w stanie wykonać powierzone im zadanie[6].

Jednymi z podstawowych umiejętności, do jakich szkoli się barda, są łucznictwo i walka dwoma sztyletami[7]. Przykładem tego ostatniego jest zestaw ćwiczeń nazywany „Motylem”, nazwany tak na cześć gracji tych stworzeń[8]. Ćwiczenia obejmują serię skomplikowanych uderzeń: parowania i cięcia po nadgarstkach, a następnie poderżnięcia gardła. Bardów szkoli się do walki nie tylko ze zwykłymi opancerzonymi przeciwnikami, ale też z mrocznymi pomiotami i demonami z Pustki. Uczeni są również posługiwania się innymi rodzajami broni, żeby móc lepiej dostosować się do sytuacji[9]. Inną umiejętnością, jaką poznają, jest ćwiczenia mięśni, pozwalające zachować pewną postawę i ukryć przed wrogiem wszelkie oznaki słabości[10].

Jeżeli w walce bierze udział więcej bardów, posługują się oni zestawem gestów zrozumiałych tylko dla siebie. Przykładowo, stuknięcie małym palcem w łuk jest informacją dla drugiego barda, że powinien zwabić wroga bliżej, podczas gdy inny gest może oznaczać „jeszcze nie teraz”[11].

Znani bardowie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Ben Gelinas, Nick Thornborrow: Dragon Age: The World of Thedas, t. 1. Milwaukie: Dark Horse Books, 2013, s. 63. ISBN 978-1-61655-115-5.
  2. Bard na oficjalnej wik BioWare.
  3. David Gaider: Dragon Age: The Stolen Throne. New York: Tor Books, 2009, s. 298, ISBN 9780765324085.
  4. Zdają się na to wskazywać postacie Sketcha i Tuga w dodatku Pieśń Leliany.
  5. Gaider: The Stolen Throne, s. 315
  6. Gaider: The Stolen Throne, s. 348
  7. Patrick Weekes: Dragon Age: The Masked Empire. New York: Titan Books, 2014, s. 185, ISBN 9780765331182.
  8. Weekes: The Stolen Throne, s. 184
  9. Weekes: The Masked Empire, s. 186
  10. Weekes: The Masked Empire, s. 184
  11. Weekes: The Masked Empire, s. 296
  12. Opis Tuniki Oszustki.
  13. 13,0 13,1 Ben Gelinas, Nick Thornborrow: Dragon Age: The World of Thedas, t. 2. Milwaukie: Dark Horse Books, 2015, s. 235. ISBN 978-1616555016.
  14. Weekes: The Masked Empire, s. 184
  15. Weekes: The Masked Empire, s. 22-23
  16. Gaider: The Stolen Throne, s. 145
  17. Ikona kodeksu DA2.png Kodeks: Portret Wdowy
  18. Gelinas, Thornborrow: The World of Thedas, t. 2, s. 136
  19. Gelinas, Thornborrow: The World of Thedas, t. 2, s. 137
  20. Ikona kodeksu DAP.png Kodeks: Pod Koroną i Lwem
  21. Gelinas, Thornborrow: The World of Thedas, t. 2, s. 137. Obecnie jest to prawdopodobnie osoba, którą Inkwizycja zna jako Charter.
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.